Geluksvogel

5 november 2018

Geluksvogel                                                                                                     

De een heeft een mooi lijf, de ander een mooie kop. Sommige mensen zijn zwart en anderen bruin of blank. De een kan uit de voeten met cijferwerk, de ander is beter met taal. Mijn uitgangspunt is dat iedereen mooie, leuke en boeiende kanten heeft en boordevol talenten zit. De kunst is om talenten in elkaar te willen zien. Vooral leidinggevenden en opvoeders hebben daarin een belangrijke taak. Ikzelf heb het geluk gehad op te groeien in een omgeving waar ik met allerlei mensen in contact kwam. Onze boerderij was een plek waar iedereen welkom was. De meest rare types – in mijn beleving – kwamen bij ons over de vloer. Daarmee lieten mijn ouders zien dat iedereen er mocht zijn.

 

Zo trof ik eens als kind om 5 uur in de ochtend , na het ophalen van de koeien, een wat verwilderde en verwarde man aan in onze keuken. Ik kende hem wel, hij woonde tijdelijk in het dorp en kwam wel vaker bij ons langs. Ik riep mijn  mem uit bed en zij vroeg hem wat hij kwam doen  zo vroeg in de ochtend. Hij vertelde dat hij naar de begraafplaats was geweest en daar geesten had gezien. Hij was zo bang geworden dat hij naar onze boerderij was gevlucht. “Want de boer is sterk en kan vast de geesten verjagen.”

Mijn mem zei dat mijn heit aan het melken was, “ waarom ben je niet naar hem toe gegaan?” De man antwoordde daarop dat hij niet in het donker naar buiten durfde, terwijl hij wel helemaal vanuit het dorp naar de boerderij was gekomen. “Dan is het eerst tijd voor een bak koffie”, constateerde mijn moeder nuchter.

 

Ze nam de man zoals hij was. Ze luisterde naar hem en bagatelliseerde zijn ervaring niet, maar bood hem even een plek waar hij zichzelf mocht zijn. Als klein jongetje vond ik dit soort momenten prachtig. Het was voor mij heel normaal dat mijn ouders dit zo deden. Ieder mens mocht er zijn, hoe gek ze soms ook deden.

Deze ervaringen hebben mij gevormd. Ik houd van de veelsoortigheid van mensen; van serieuze en impulsieve, van ‘gewone’ mensen en buitenbeentjes, van autochtonen en allochtonen. Ze kwamen allemaal bij ons thuis. Het was altijd een zoete inval. Ik heb van mijn ouders geleerd om van al deze mensen te houden. Ouders zijn belangrijke rolmodellen voor kinderen, zij leren kinderen dat er een verschil is tussen hen en anderen. Indien dit gebeurt met een sterk veroordelende blik heeft dat een grote impact op kinderen. Op die manier leren ouders hun kinderen angst te hebben voor vreemden of andersoortige. Je leert kinderen daarmee om tegelijk ‘nee’ tegen zichzelf te zeggen, want als er zo veel mensen niet deugen, waarom zou jij dan wel deugen? Onverdraagzaamheid naar jezelf en anderen wordt zo met de paplepel ingegoten.

Ik besef me heel goed wat een geluksvogel ik ben met de positieve kijk van mijn ouders op al die verschillende mensen. Zo kan ik gemakkelijk ja tegen mezelf en anderen zeggen.

Een positief mensbeeld en een positief zelfbeeld gaan vaak hand in hand.

Dus zouden leiders als Trump, Wilders, Bolsonaro, Erdogan en Duarte  zich realiseren wat dit zegt over hun zelfbeeld?