De allergrootste haas

10 maart 2017

De allergrootste haas

Mijn oom, een oude rasechte Friese boer, had de gewoonte om altijd verschrikkelijk op te scheppen, vooral over zijn jachtpartijen. De hazen die hij schoot waren altijd groter dan alle andere hazen die ooit geschoten waren. Ik vond die verhalen prachtig door zijn enthousiasme en de beelden die hij daarmee bij mij opriep. Hierdoor vond ik het zelf ook leuk om op te scheppen, al wist ik dat dit niet hoorde. Op een dag vroeg ik hem waarom hij zo vaak opschepte.

“Tja,” zei hij, “mij werd nooit verteld dat ik iets goed deed, dus heb ik er de gewoonte van gemaakt om mezelf maar wat op de borst te kloppen en ik geniet daar wel van.”

Jaren later realiseerde ik mij hoe hij zichzelf hiermee geholpen had, en mij ook. Hij leerde mij mezelf een compliment te geven als ik dat van een ander niet kreeg. Zo blijkt dat ook aan zogenaamde negatieve eigenschappen een mooie kant zit.

Verborgen kant

Dat veel mensen zich inhouden en hun gekke, malle, irritante en minder sociaal wenselijke kanten proberen te verbergen, is niet altijd handig. Want het is iedere dag volkomen duidelijk dat we allemaal rondlopen met onze plussen en minnen, met onze schatten én onze draken, niemand uitgezonderd. Meestal willen we ons alleen van onze beste kant  laten zien. De grap is dat dit toch niet lukt. We hebben het meestal feilloos door van elkaar. Het deel dat we verbergen is vaak voor die ander zichtbaar en hoorbaar in de ontmoeting. In die zin is dat verbergen van onszelf ietwat schofferend. We amputeren een stuk dat deel van ons uitmaakt. Uiteindelijk schieten we er niets mee op om onszelf te verbergen.

We hebben geleerd onze mooie kanten te laten zien, dat het verstandig is ons te beheersen, ons te gedragen en aan te passen. Helaas hebben we niet geleerd om onze schaduwkant te accepteren en aan te wenden als dat nodig is. Als we onze schaduwkant niet erkennen en niet leren in te zetten, weten we uiteindelijk niet welke schatten binnen in ons verborgen blijven. Dan blijft verborgen wie we zijn. Juist ook onze schaduwkanten – onze draken – dragen bij aan onze uniciteit. Door die te accepteren en verstandig in te zetten wordt ons leven rijker. Schieten we daar net als die oom van mij af en toe in door dan is dat helemaal niet erg en soms erg komisch. Het is dan wel prettig dat we elkaar opmerkzaam maken op dat doorschieten vooral als de ander er last van heeft of het gewoon opvalt.

Juist deze prachtige schaduwkant van mijn oom heeft mij naast veel plezier ook veel zelfvertrouwen opgeleverd.

ontleent aan Spirit en Spruitjes